97/6/30

9 اردیبهشت الی 30 شهریور

بله.. کار من توی کتابفروشی تمام شد.

بله.. اولین روز بیکاری رو دارم سپری میکنم.

نه.. حس خلا دارم. تجربه اولم بوده، هم کار کردن و هم از کار در اومدن.

بعدا خیلی مفصل تر راجبش مینویسم. حرف خیلی دارم...

همش دارم توی ذهنم میگم که این پایان، شروع یه قسمت جدید از زندگیمه، آره.

۰ نظر

5343

سرگردونم

۰ نظر

معلق

دارم روزایى رو میگذرونم که نه میشه گفتش و نه حتى میشه نوشتش. فقط اون صحنه فیلم اینسپشن خیلى توى ذهنم مرور میشه؛ همون جایى که فضا نورده لباس مخصوص پوشیده و نخى که بهش وصل بوده پاره شده و معلق مونده.. توى یه فضاى ناشناخته و غریب، دور از همه.

۰ نظر

چرا دلت پُر و دستت خالى و سیگار آخرت خاموش است؟ *


چشام باز نمیشد ولى مغزم کاملا هوشیار بود. میدونستم خیلى زودتر از معمول بیدار شدم، فقط توى دلیلش شک داشتم. نمیدونستم واسه خاطره اینه که دیروز خواب موندم یا فکر و خیالاى توى سرم. سعى کردم چشامو باز کنم، به سختى... ساعت ٥صبحه! توى دلم گفتم بابا خیلى زود بیدار شدى!!

سرکار چندروزه بچه ها بهم میگن رنگم پریده. این اصطلاح رو میشه گفت اولین باره کسى بهم میگه. علاوه بر اینکه خودم اصلا متوجه ش نشدم.

سعى میکنم فکرم رو جمع کنم ببینم چرا انقد زود مغزم بیدار شده... متوجه شدم داشتم با خودم توى مغزم حرف میزدم. توى دلم نه ها، توى مغزم. 

انقد افکارم پراکنده و متفاوت هست که نمیتونم بنویسمشون. یعنى نمیخوامم.. نمیخوام کسى دلداریم بده یا سعى کنه کمکم کنه. فقط باید یه سرى توضیحاتِ واضحات به یه عده بدم که فکر نکنن بى مسئولیت و بى ملاحضه م و بدونن من به خودم خیلى بیشتر از اینا سخت میگیرم که اونا به من.. بعدش دلم میخواد برم توى پیله تنهایى خودم و سر درش بنویسم: "در نزن، رفته ام از خویش کسى منزل نیست."**

*: سید على صالحى

**: صنم نافع

۱ نظر

بیا منو ببر.. اى خواب!


وقتى به این فکر میکنم که کمتر از ٥ساعت دیگه باید بیدار بشم و الان ١درصد هم خوابم نمیاد، ترسناک میشه!

همش دارم به خودم میگم: آقا بخواب، فردا ٢تا بار واست میرسه.. کلى کار دارى.. از پا در میاى.. نمیفهمه. یعنى نمیفهمم!

۰ نظر

غربت


من توى کشور خودم، توى شهرى که به دنیا اومدم و بزرگ شدم، توى همون محله ها و کوچه ها، میونِ آدماى به اصطلاح هم زبونم، عمیقا احساس غربت میکنم.. 


🎼 غربت- ابى

۰ نظر

٢ماه و ١روز..


احساس میکنم ماه دوم خیلى طولانى تر شده بود. شایدم چون کلاس نداشتم و هر روز دو نوبت رو سرکار بودم. گفتم کلاس... امتحانام تموم شد، یعنى دیگه درسم تموم شد! فاینالى... خوشحالم که دیگه قرار نیس اون دانشگاه رو ببینم، از ته دلم خوشحالم. گرچه هنوز میترسم که نکنه یهو بگن فلان درس رو پاس نکردى، واى نه!

الان آزاد ترین حس زندگیم رو دارم. فقط کاش زودتر نتیجه انتخاب رشته ارشد بیاد، خدا کنه قبول بشم و برم.

سرکار هم خوبه، هنوزم میگم این شغل رو دوست دارم. یه سختیایى داره، مخصوصا واسه من که آدم اهل دعوا و دردسر نیستم و آسه میرم و میام که گربه شاخم نزنه، ولى خب طبق معمول بیخیالم، بیخیال که چشم دیدنمو نداره و داره هرکارى میکنه تا من کارخرابى کنم و سوتى بدم. واقعا به اون درجه رسیدم که نظر همه ى آدما واسم مهم نباشه و فقط به حرف یه عده خاص توجه کنم، پس بیخیالش :)

فقط این وسط ساعت ٥صبح بیدار شدنم چیه وقتى ١٢ شب میخوابم و ظهرا هم بیدارم! یا این دردى که بعضى وقتا توى قفسه سینم میپیچه. چند روز پیش یه متن خوندم که اگه ساعت ٥تا٧ صبح از خواب میپرید یهو، یعنى احساسات سرکوب شده دارید و باید درد دل کنید! دیگه گفتم درد و دل کنم بلکه فردا مثل آدم بخوابم :)

۳ نظر

در انتظاره شنبه

یه جورى شده که حتى دلم میخواد جمعه ها هم برم کتابفروشى... وقتى نه جایى هست که برم و نه کسى هست که پیشنهادش رو بده، نه تفریحى و نه استراحتى، ترجیح میدم بین قفسه هاى کتاب برم و بیام تا اینکه توى خونه بشینم. واقعا از اومدن شنبه خوشحالم.. امروز توى خونه داشتم به دیوونگى میرسیدم، حالا فقط باید بخوابم و چند ساعت صبر کنم تا ٧:٤٥ بشه و بیدار بشم. موهام رو شونه کنم و یکم آماده بشم، صبحانه بخورم تا ٨:٣٠.. بعدش شروع کنم به سر فرصت لباس پوشیدن، نزدیکاى ٩ که شد بشینم روى مبل نزدیک در، گوشیمو بالا و پایین کنم، بچه ها که تک زدن، کفش بپوشم و بزنم بیرون... برنامه ى هر روزه... گاهى دیر و زود میشه اما اصلش همینه.
آره، فقط باید چند ساعت دیگه صبر کنم..
۲ نظر

چیکار کنم از دستِ این "آدما" ؟


از اون موقع هاست که خیلى خستم. از شرایط، نه به خاطر کار زیاد.. از آدما که چقد بى فکر و ناشیانه رفتار میکنن. از اون شباست که اگه همینجور ادامه پیدا کنه، میرم استعفا میدم! نمیخوام جا بزنم اونم به این زودى، ولى واقعا تحمل کردن این آدما خیلى خیلى سخته! اعصاب فولادى میخواد! اما از اونجایى که میدونم موندگار نیستم و برنامم رفتنه، چون کارمو دوست دارم، صبر میکنم.. تحمل میکنم. آره، دارم بلند بلند به خودم میگم تا مغزم بشنوه و عمل کنه.

کاش بیشتر مراقب رفتارمون باشیم، مراقب حرفایى که میزنیم، مراقب حرفایى که کجا میزنیم، کاش بیشتر فکر کنیم، بیشتر راجب خودمون فکر کنیم و کمتر به بقیه انسان ها و زندگیشون کار داشته باشیم. کاشکى بیشتر کتاب بخونیم و بیشتر تر بهش عمل کنیم...

۰ نظر

یکمى دانشگاه،یکمى کار،یکمى خودم!

کلاسام تموم شد. یعنى دانشگاه تموم شد. درسته هنوز امتحاناش مونده اما میخوام بگم تموم شد! گرچه گاهى اوقات خوابش رو میبینم که یه واحدى اون وسطا جا مونده و یه ترم دیگه مجبورم برم... توى اینستاگرام عکساى جشن فارغ التحصیلى دوستام رو میبینم، بچه هاى دبیرستان که حالا هر کدومشون یه جا هستن. بین همکلاسى هاى دانشگاه حرفى از جشن نبود. خودمم پیگیرش نبودم، شاید چون حس خاصى ندارم. نه به خود دانشگاه و نه به همکلاسى ها. حالا دیگه هر روز، صبح و عصر، میرم کتابفروشى.. یه چیزایى هست که اذیتم میکنه اما چون کارم رو دوست دارم، بلند اعتراض نمیکنم. به قول دوست کروکودیلم: "معلومه کارتو دوست دارى وگرنه تو تحت هیچ شرایطى حاضر نبودى اون آدما رو تحمل کنى" کاملا درست میگه. خوب منو میشناسه..

مثل روال ترماى قبل برنامه ریزى کردم توى فرجه ها درس بخونم و چون ١٣واحد بیشتر نداشتم، خیلى سنگین نیست. وقتى داشتم برنامم رو مینوشتم خندم گرفته بود که با وجود اینکه ترم آخرم و کلا ٤تا دونه درس بیشتر ندارم، بازم مثل قبل میشینم و دقیق حساب میکنم هر روز چى و چقد بخونم. خب البته دروغ نگم بعدش به خودم گفتم: "توى این مورد راضیم ازت"

*منتظر سرویس نشستم.. خب اخه مگه مجبورى ساعت ٦ بیدار بشى وقتى قراره ٩ بزنى بیرون؟! (خطاب به خودم)

۰ نظر
نویسندگان
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان