٢ماه و ١روز..


احساس میکنم ماه دوم خیلى طولانى تر شده بود. شایدم چون کلاس نداشتم و هر روز دو نوبت رو سرکار بودم. گفتم کلاس... امتحانام تموم شد، یعنى دیگه درسم تموم شد! فاینالى... خوشحالم که دیگه قرار نیس اون دانشگاه رو ببینم، از ته دلم خوشحالم. گرچه هنوز میترسم که نکنه یهو بگن فلان درس رو پاس نکردى، واى نه!

الان آزاد ترین حس زندگیم رو دارم. فقط کاش زودتر نتیجه انتخاب رشته ارشد بیاد، خدا کنه قبول بشم و برم.

سرکار هم خوبه، هنوزم میگم این شغل رو دوست دارم. یه سختیایى داره، مخصوصا واسه من که آدم اهل دعوا و دردسر نیستم و آسه میرم و میام که گربه شاخم نزنه، ولى خب طبق معمول بیخیالم، بیخیال که چشم دیدنمو نداره و داره هرکارى میکنه تا من کارخرابى کنم و سوتى بدم. واقعا به اون درجه رسیدم که نظر همه ى آدما واسم مهم نباشه و فقط به حرف یه عده خاص توجه کنم، پس بیخیالش :)

فقط این وسط ساعت ٥صبح بیدار شدنم چیه وقتى ١٢ شب میخوابم و ظهرا هم بیدارم! یا این دردى که بعضى وقتا توى قفسه سینم میپیچه. چند روز پیش یه متن خوندم که اگه ساعت ٥تا٧ صبح از خواب میپرید یهو، یعنى احساسات سرکوب شده دارید و باید درد دل کنید! دیگه گفتم درد و دل کنم بلکه فردا مثل آدم بخوابم :)

۱ نظر

در انتظاره شنبه

یه جورى شده که حتى دلم میخواد جمعه ها هم برم کتابفروشى... وقتى نه جایى هست که برم و نه کسى هست که پیشنهادش رو بده، نه تفریحى و نه استراحتى، ترجیح میدم بین قفسه هاى کتاب برم و بیام تا اینکه توى خونه بشینم. واقعا از اومدن شنبه خوشحالم.. امروز توى خونه داشتم به دیوونگى میرسیدم، حالا فقط باید بخوابم و چند ساعت صبر کنم تا ٧:٤٥ بشه و بیدار بشم. موهام رو شونه کنم و یکم آماده بشم، صبحانه بخورم تا ٨:٣٠.. بعدش شروع کنم به سر فرصت لباس پوشیدن، نزدیکاى ٩ که شد بشینم روى مبل نزدیک در، گوشیمو بالا و پایین کنم، بچه ها که تک زدن، کفش بپوشم و بزنم بیرون... برنامه ى هر روزه... گاهى دیر و زود میشه اما اصلش همینه.
آره، فقط باید چند ساعت دیگه صبر کنم..
۲ نظر

یکمى دانشگاه،یکمى کار،یکمى خودم!

کلاسام تموم شد. یعنى دانشگاه تموم شد. درسته هنوز امتحاناش مونده اما میخوام بگم تموم شد! گرچه گاهى اوقات خوابش رو میبینم که یه واحدى اون وسطا جا مونده و یه ترم دیگه مجبورم برم... توى اینستاگرام عکساى جشن فارغ التحصیلى دوستام رو میبینم، بچه هاى دبیرستان که حالا هر کدومشون یه جا هستن. بین همکلاسى هاى دانشگاه حرفى از جشن نبود. خودمم پیگیرش نبودم، شاید چون حس خاصى ندارم. نه به خود دانشگاه و نه به همکلاسى ها. حالا دیگه هر روز، صبح و عصر، میرم کتابفروشى.. یه چیزایى هست که اذیتم میکنه اما چون کارم رو دوست دارم، بلند اعتراض نمیکنم. به قول دوست کروکودیلم: "معلومه کارتو دوست دارى وگرنه تو تحت هیچ شرایطى حاضر نبودى اون آدما رو تحمل کنى" کاملا درست میگه. خوب منو میشناسه..

مثل روال ترماى قبل برنامه ریزى کردم توى فرجه ها درس بخونم و چون ١٣واحد بیشتر نداشتم، خیلى سنگین نیست. وقتى داشتم برنامم رو مینوشتم خندم گرفته بود که با وجود اینکه ترم آخرم و کلا ٤تا دونه درس بیشتر ندارم، بازم مثل قبل میشینم و دقیق حساب میکنم هر روز چى و چقد بخونم. خب البته دروغ نگم بعدش به خودم گفتم: "توى این مورد راضیم ازت"

*منتظر سرویس نشستم.. خب اخه مگه مجبورى ساعت ٦ بیدار بشى وقتى قراره ٩ بزنى بیرون؟! (خطاب به خودم)

۰ نظر

97.2.9


خب! از این تاریخ من یک دختر شاغل هستم :)

امروز اولین روز کارى بود و بعد از ٩ساعت کار، خب یکم خستم اما راضیم. خیلى دنبال کار بودم و باید اعتراف کنم جایى که کار میکنم، یکى از محبوب ترین مکان هاى منه. کتاب فروشى! با ٤نفر دیگه همکار هستم و فک کنم قراره اتفاقاى خوبى بیوفته. یعنى خوش بینم.

فعلا احساسم در همین حده... خودم فک میکنم باید بیشتر باشه اما در حال حاضر یکم وقت نیاز هست تا با شرایط جدید جور بشم. یه جورایى همه چى جدیده و من فقط در حال شناخت اطرافمم، بعدش واکنش نشون میدم.

۱ نظر

چى فکر میکردم و چى شد


دیروز آزمون ارشد دادم، حوزه ى امتحانیم اهواز بود. صبح رفتم و تا برگشتم شب شده بود. با تاکسى رفتم و با قطار برگشتم، آخرین بارى که سوار قطار اهواز-ماهشهر شدم، پنجم دبستان بودم. در تمام طول مسیر فکرم به همه جا رفت.. توى راه رفت فقط به فکر آزمون بودم، آزمونى که واسه من یکى خیلى سرنوشت ساز بود. اما توى راه برگشت به فکر کلِ زندگیم بودم که چقد به طرز مسخره اى وابسته به یه آزمونه! به این که من واقعا اینقد بزرگ شدم؟ حسش میکنم؟ نه راستش.. به قولا پیر شدیم ولى بزرگ نه. آره.. حسم اینه. و چقد حس میکنم تا اینجاى زندگیم هیچ کارى نکردم... تا چند ماه دیگه ٢٣ سالگیم تموم میشه و هنوز همه چى واسم گنگه، نمیدونم چیکار باید بکنم یا به طور دقیق تر چیکار میتونم بکنم؟ این فکر به اضافه ى تموم فکراى دیگه، از جمله داستان اون فیلماى وحشتناک پخش شده که قطعا قطره اى از دریاست.. البته قطره اى از اقیانوسه که هنوز لو نرفته و باعث شده از خودم خجالت بکشم که دارم توى چه کشور و شهرى زندگى میکنم. این چیزا داره ذهنم رو میخوره.

هرچى میگذره، برخلاف تصورم از اون آرزوها دورتر میشم و فکر کنم کم کم باید کلا فراموششون کنم.. این روزگار داره بد میچرخه و هر روزم داره یه روىِ جدیدِ ترسناکترش رو نشون میده و هر ثانیه مجبورى بگى : چى فکر میکردم و چى شد. 

۱ نظر

8325

تنهایی دست گذاشته روی قلبم و داره از همه زورش استفاده میکنه. فهمیده بی پناهم و دیگه از هیچی نمیترسه. کسی نمیدونه چی برمن میگذره و خب وقتی حرف نمیزنم، طبیعیه. یکی از ناممکن ترین افعال این روزای من، حرف زدنه. نه که نخوام... بارها شده خواستم اما نتونستم. واژه ها رو گم میکنم و اون مقصود اصلیم رو نمیرسونم. واسه همینه دیگه حتی تلاش هم نمیکنم. بر فرض که حرف هم زدم و گفتم چه اتفاقایی افتاده، تاثیرش چیه؟ فایده ش کجاست؟ سرنوشت عوض میشه؟ یا اون شنونده میتونه معجزه کنه؟ نه... فقط یکی یا شایدم چند نفر دیگه رو هم ناراحت و دلسرد میکنم.

چند خطی از احوالات من
۰ نظر

١ دقیقه سکوت!

ما خانواده ى پایبندى هستیم. پایبند به سالگردها و مناسبت ها... مثلا روز ١ فروردین ٩٦ بود که اون اتفاق عظیمِ شوم رخ داد و درست دیشب، بعد از گذشتِ ١ سال، ما یاد اون خاطره رو با اتفاقى عظیم تر و شوم تر، گرامى داشتیم.

۱ نظر

دوست، خانواده ایه که خودت انتخاب میکنی

فرندز هم تموم شد. بهترین سریالی که دیده بودم... حالا میفهمم بقیه آدما چرا انقد این سریال رو دوست داشتن. واقعا بی نظیر بود... انقد همه چیزش خوب بود که انگار داشتی باهاشون زندگی میکردی. با شادیشون خوشحال میشدی و با ناراحتیاشون غصه میخوردی. ازشون درس میگرفتی و باهاشون بزرگ میشدی. به نظرم هر کسی توی این سن و سال باید این سریال رو ببینه. راست میگن که هیچی مثل دوست خوب نمیشه.. دوست خانواده ایه که خودت انتخاب میکنی. خب راستش حسرت خوردم واسه نداشتن خانواده ای که خودم انتخابش کرده باشم. دوستانی دارم، بهتر از آب روان ولی هیچ وقت مثل این 6تا با کسی صمیمی نبودم، شاید مقصر خودم بودم که زیاد با کسی گرم نمیگیرفتم. به هر حال دیگه از ما گذشت، فکر میکنم که بعد از یه سنی آدما دوست جدید پیدا نمیکنن. ممکنه با آدمای مختلفی آشنا بشن اما اینکه بشه بهشون گفت دوست، فکر نکنم....

خلاصه اینکه این سریال رو از دستش ندید.


۰ نظر

بالاخره آخرش خوب میشه :)

فکر میکنم آدما تا وقتی آرزو دارن، زنده باشن، بعضیا میگن تا وقتی امید هست... واسه ی من آرزو خیلی پر رنگ تر از امیده. اگه هر روز تا شب رو دووم میارم، فقط به خاطر اینه که دلم نمیخواد تا وقتی به آرزوهام نرسیدم، بمیرم. دلم میخواد به خودم ثابت بشه که بالاخره آخرش خوب میشه... "آخرش به اون چیزایی که میخوای، رسیدی". دلم نمیخواد این رویا توی ذهنم خراب بشه.

۱ نظر

29 روز گذشته، چطور گذشت؟

از وقتی مرورگر گوشیم سایت رو باز نمیکنه، خیلی کم میام وبم و طبیعتا کمتر هم مینویسم. یه جورایی انقد ننوشتم که دارم عادت میکنم.

از 21 دی تا به امروز اینگونه گذشت:

امتحانام تموم شد و پروژه م با اون داستاناش هم تموم شد. انتخاب واحد کردم و این ترمه آخریه که توی این دانشگاه هستم. خب ته دلم خوشحالم.

بعد از تموم شدن امتحانا رفتم تهران. سفری که مدت ها منتظرش بودم و از اون چیزی که فکر می کردم خیلی بیشتر بهم خوش گذشت. سفری که هیچ وقت یادم نمیره و تک تک لحظه هاش با دقیق ترین جزئیات توی خاطرم مونده. راستش دوست ندارم خیلی ازش بنویسم و واسه کسی تعریف کنم. بیشتر دلم میخواد توی دل خودم بمونه. توی این سفر 2 بار از پیش دانشگاه تهران رد شدیم و خدا میدونه چقد توی دلم خواستمش. میدونم میدونم خیلی بیشتر از این حرفا باید واسش تلاش کنم و فقط به خواستنش نیست. ولی یه سری حقایق هست که وجود داره. من چند وقتیه که واسه ارشدم دیگه درس نمیخونم، نه که نخوام، نمیتونم. انقد مشکلات دارم که هر وقت میشینم پای دفتر کتاب، همشون به ذهنم حمله میکنن. میبینی ساعت ها گذشته و من یک صفحه هم نخوندم. اون وقته که میشینم بابت آینده ی خودم هم حرص میخورم که با این وضعیت به هیچ کدوم از آرزوهام نمیرسم. بعدم عصبی میشم و پامیشم میرم! این نحوه ی درس خوندن من شده.

فعلا روزام داره این شکلی می گذره. فک کنم نمینوشتمشون بهترم بود... پاکشون کنم؟ نه بزار فعلا باشه..

۰ نظر
نویسندگان
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان